Είμαστε όλοι το ίδιο...Βολεμένα ανθρωπάκια πίσω απ`τις αλήθειες τους...
Αυτό το βράδυ ίσως να ναι κάπως διαφορετικό
αφού αντίκρυσα για πρώτη μου φορά τον εαυτό μου
ξέμεινα στα σκοτεινά να αναρωτιέμαι αν μπορώ
να παλέψω για λίγο με το μίζερο εγώ μου
Τα χρόνια μου 28 και κάτι ψιλά
και πολλές φορές μου φαίνεται πως ζω για να μετράω
πότε θα`ρθει η στιγμή που εγώ τόσο δειλά
θα δω το τέλος του δρόμου που μονάχος προχωράω
Πολλές οι αντιφάσεις και πολλές οι εκδοχές
κι ακόμα περισσότερα αυτά που ξεστομίζω
να`ξερες μονάχα λίγο πόσες είναι οι πληγές
που αντί να επουλώνονται με κάνουν και λυγίζω
Δεν θα μάθουμε ποτέ μας πόσο μοιάζουμε
λουκέτο η μοναξιά μας,μας κλείδωσε καλά μέσα στο σπίτι
την αγάπη την κρατάμε,το μίσος το μοιράζουμε
και κρύψαμε το φως απ`του κελιού μας το φεγγίτη.
Τραβιέμαι και χάνομαι,πολλές φορές,το ξέρω
μη μου το υπενθυμίζεις ρώτησε με την αιτία
όσα τραγούδια να γράψω μάλλον δεν θα καταφέρω
να σε κάνω να με νιώσεις κι ας μην έχει σημασία
Οτι νιώθουμε,οτι λέμε,οτι κάνουμε
ίσως αυτά που σιχαινόμαστε να είμαστε εμείς
αυτό που υπερισχύει από μέσα μας προβάλουμε
μα την αλήθεια δεν θα τη μάθουμε νωρίς
Θα μου πεις `` και που ξέρω εγώ αν είσαι αυτά που γράφεις
και διάλεξες με μένα να μοιράζεσαι ? ``
Δεν το ξέρεις αδερφέ μου και ποτέ σου δεν θα μάθεις
το παίζω καλλιτέχνης και σ`αφήνω να φαντάζεσαι
Κι εγώ πολλές φορές οτι βολεύει συζητάω
δεν γκρεμίστηκε ακόμα ο κακός μου εαυτός
δεν ακούω τα τραγούδια μου γιατί διπλά πονάω
στο αστείο της ζωής εγώ το παίζω σοβαρός
Γι αυτό κράτα την αλήθεια σου κρατάω την δικιά μου
υποσχέσου μου μόνο πως δεν θα τις μοιραστούμε
ετσι κι αλλιώς δεν έχω χρόνο,ξέρεις έχω τα δικά μου
ας μην το επιχειρήσουμε μπορεί να μπερδευτούμε.
Από το προσωπικό μου άλμπουμ `` Δεν με ρώτησε κανείς``
Αυτό το βράδυ ίσως να ναι κάπως διαφορετικό
αφού αντίκρυσα για πρώτη μου φορά τον εαυτό μου
ξέμεινα στα σκοτεινά να αναρωτιέμαι αν μπορώ
να παλέψω για λίγο με το μίζερο εγώ μου
Τα χρόνια μου 28 και κάτι ψιλά
και πολλές φορές μου φαίνεται πως ζω για να μετράω
πότε θα`ρθει η στιγμή που εγώ τόσο δειλά
θα δω το τέλος του δρόμου που μονάχος προχωράω
Πολλές οι αντιφάσεις και πολλές οι εκδοχές
κι ακόμα περισσότερα αυτά που ξεστομίζω
να`ξερες μονάχα λίγο πόσες είναι οι πληγές
που αντί να επουλώνονται με κάνουν και λυγίζω
Δεν θα μάθουμε ποτέ μας πόσο μοιάζουμε
λουκέτο η μοναξιά μας,μας κλείδωσε καλά μέσα στο σπίτι
την αγάπη την κρατάμε,το μίσος το μοιράζουμε
και κρύψαμε το φως απ`του κελιού μας το φεγγίτη.
Τραβιέμαι και χάνομαι,πολλές φορές,το ξέρω
μη μου το υπενθυμίζεις ρώτησε με την αιτία
όσα τραγούδια να γράψω μάλλον δεν θα καταφέρω
να σε κάνω να με νιώσεις κι ας μην έχει σημασία
Οτι νιώθουμε,οτι λέμε,οτι κάνουμε
ίσως αυτά που σιχαινόμαστε να είμαστε εμείς
αυτό που υπερισχύει από μέσα μας προβάλουμε
μα την αλήθεια δεν θα τη μάθουμε νωρίς
Θα μου πεις `` και που ξέρω εγώ αν είσαι αυτά που γράφεις
και διάλεξες με μένα να μοιράζεσαι ? ``
Δεν το ξέρεις αδερφέ μου και ποτέ σου δεν θα μάθεις
το παίζω καλλιτέχνης και σ`αφήνω να φαντάζεσαι
Κι εγώ πολλές φορές οτι βολεύει συζητάω
δεν γκρεμίστηκε ακόμα ο κακός μου εαυτός
δεν ακούω τα τραγούδια μου γιατί διπλά πονάω
στο αστείο της ζωής εγώ το παίζω σοβαρός
Γι αυτό κράτα την αλήθεια σου κρατάω την δικιά μου
υποσχέσου μου μόνο πως δεν θα τις μοιραστούμε
ετσι κι αλλιώς δεν έχω χρόνο,ξέρεις έχω τα δικά μου
ας μην το επιχειρήσουμε μπορεί να μπερδευτούμε.
Από το προσωπικό μου άλμπουμ `` Δεν με ρώτησε κανείς``
