Ο Γιάννης Μίχας Νεονάκης ή αλλιώς Dave
γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου του 1983 στην Αθήνα.
Μεγάλωσε και ζει μέχρι σήμερα στην ευρύτερη
περιοχή του Βύρωνα και στην ηλικία των 13
ήρθε πρώτη φορά σε επαφή με την ραπ μουσική αλλά και
με την τέχνη του γραπτού λόγου.Είναι στιχουργός , ερμηνευτής και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος '' Φράξια'' ,
ένα από τα πιο βαθιά πολιτικοποιημένα και ανθρωποκεντρικά συγκροτήματα
της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής.

Έχει γράψει και ερμηνεύσει σχεδόν εξ ολοκλήρου
όλη την δισκογραφία των Φράξια
( 3 δίσκοι , 2 προσωπικοί , 1 συλλογή )
και διάφορες συμμετοχές σε άλλα projects και συνεργασίες.



Έχει εμφανιστεί ζωντανά σε πολλά σημεία της Αθήνας αλλά
και της επαρχίας με το συγκρότημα και έχει εκδόσει επίσης
κι ένα βιβλίο με στίχους αλλά και πεζό λόγο , με τίτλο :
''Έχω τον λόγο μου''... Επίσης ασχολείται με την αρθρογραφία

επί σειρά ετών σε διάφορα blogs και τοπικές ανεξάρτητες εφημερίδες.
Αυτό τον καιρό αρθρογραφεί στο site Τέταρτο.
Έχει συμμετάσχει ως ομιλητής μεταξύ άλλων σε αρκετές εκδηλώσεις για το πολιτικό τραγούδι
και την δυναμική του λόγου στην hip hop μουσική.

Θεωρείται από αρκετούς ως ένας σύγχρονος ποιητής της γενιάς του,αλλά και κινηματικός καλλιτέχνης με αιχμηρό , επικίνδυνο αλλά και βαθιά ρομαντικό στίχο ,
καθώς έχουν αναφερθεί σε αυτόν και το έργο του αξιόλογοι άνθρωποι από τον χώρο της δημοσιογραφίας , της ποίησης , και του ραδιοφώνου. Αυτή η ιστοσελίδα έχει σκοπό την καταγραφή του εργού του και περιέχει όλους τους στίχους που κυκλοφόρησε σε μουσική μορφή από το 2009 μέχρι σήμερα.

Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2012

Έχε το νου σου


Πάντα χαράζονται στο πρόσωπο σημάδια από τον πόνο
που αφήνει η ζωή στο πέρασμά της
πάντα υπάρχουνε φορές που θέλουμε και λίγο χρόνο
να ξεφύγουμε για λίγο από την αιχμηρή ματιά της
Να τα βάλουμε όλα κάτω και να ξεκαθαρίσουμε
τι θέλει απο μας και τι επίμονα ζητάει
και ας ξέρουμε οτι τις πιο πολλές θα καταλήξουμε
οτι διάλεξε εμάς για να πονάει
Είναι φορες που το δωμάτιο παγώνει
και ο φόβος μας στέλνει για παρέα τις σκιές
τρομαγμένοι στη γωνία μας κουρνιάζουμε
και η νύχτα δεν τελειώνει
και μας πνίγουν σαν θηλιά όλα τα λάθη από το χτες
Άλλες φορές αναρωτιόμαστε αν αξίζει να πονάμε
για έναν άνθρωπο που δώσαμε τα πάντα και μας πρόδωσε
ένα αγκάθι φυτρώνει στην ψυχή και προχωράμε
προσπαθούμε να αναστήσουμε μονάχοι αυτό που σκότωσε
Και με το αγκάθι συνεχίζουμε παρέα
και ας ξέρουμε πως τίποτα για μας δεν έχει μείνει
κάποιος μας είπε οτι η ζωή είναι ωραία
μάλλον είδε κάτι άλλο και μπορεί και τη συγκρίνει

Έχε το νου σου και κράτησε γερά να προχωρήσουμε
μια μάχη είναι η ζωή και ως το τέλος θα την πάμε
άμα χάσουμε δεν έχει σημασία η αν νικήσουμε
το θέμα είναι να ξέρουμε ακριβώς τι πολεμάμε
Έχε το νου σου και μην κοιτάζεις πίσω μόνο μπρος
θα γελάσει και για μας να το θυμάσαι αδερφέ μου
μείνε δίπλα μου να βγούμε επιτέλους στο φως
μοναχός μου δεν θα τα καταφέρω ποτέ μου

Υπάρχουν κάποιοι που ποτέ δεν μας γέμισαν το μάτι
δεν μας νιώσανε υπήρχανε μπροστά μας σαν σκιές
όμως υπάρχουνε και άλλοι που είναι ντόμπροι και σταράτοι
κι οτι νιώθουνε στο λένε χωρίς υπεκφυγές
Όμως όλοι πιάσαμε κάποια στιγμή τον εαυτό μας
να λέει ένα ψέμα τυφλωμένος απ`το πάθος
όλοι υπερεκτιμήσαμε για λίγο το εγώ μας
τι πιο αντρίκιο απ`το να πεις `` συγγνώμη,έκανα λάθος ? ``
Προχωράμε καχύποπτοι με βήματα αργά
κι από συμβουλές μπουχτίσαμε και λόγια τόνωσης
εκ του ασφαλούς μιλάνε όλοι μα έστω μία φορά
ελάχιστοι απ`αυτούς μπήκαν στο τούνελ της απόγνωσης
Και εμείς που μπήκαμε χωρίς να το διαλέξουμε
ήταν φίλος το σκοτάδι τελικά κι όχι εχθρός
κάποιοι βάλθηκαν τη λάμψη στο βάθος να πιστέψουνε
προσπάθησαν να βγούνε μα τους τύφλωσε το φως
Αν είσαι απ`αυτούς που κάπως εύκολα διαλέξανε
κι αφού έκανες την πάπια τώρα σπάει ο κουμπαράς
είσαι απ`τις 3 κατηγορίες που κερδίσαν κι ας μην παίξανε
ρουφιάνος,επιτήδειος,κι ολίγον μπουνταλάς
Μα θα γυρίσει και για μας που πολεμάμε μοναχοί
με την μπέσα μας για όπλο και την καθαρή ματιά μας
τίποτα δεν πάει χαμένο αν παλεύουμε μαζί
κρατήσου αδερφέ μου,δρόμο έχουμε μπροστά μας.

Από το προσωπικό μου άλμπουμ `` Δεν με ρώτησε κανείς``