Κρύα μέρη κατοικήσιμα από ανθρώπους ξένους
του περιθωρίου όπως λες,μέχρι τα μπούνια πληγωμένους
εδώ κάτω οι πληγές είναι μονίμως ανοιχτές
και τα βράδια τριγυρίζουνε αμέτρητες σκιές.
Αδιέξοδα στενά και οι δρόμοι τόσο σκοτεινοί
κάθε βήμα και μαχαίρι που καρφώνει η σιωπή
εδώ χάθηκε το γέλιο και τα βλέμματα παγώσαν
κι οι οδυνηρές κραυγές παντού το φόβο τους απλώσαν.
Οι άνθρωποι στα μέρη μας φαντάζουν με θηρία
έχουν ζήσει στο πετσί τους τι σημαίνει τραγωδία
τι σημαίνει απ`το λαιμό να σου περνάνε μια θηλιά
να σου πίνουνε το αίμα βολεμένα σκυλιά
Να θέλεις τόσο να φωνάξεις μα να μην βγαίνει φωνή
και να μπήγεις τα νύχια σου με λύσσα στο κορμί
να σε κοιτάνε με αγωνία κι απορία τα παιδιά σου
και το αύριο να μοιάζει με εφιάλτη στα όνειρα σου.
Στις γειτονίες μας,τα λόγια τα μεγάλα δεν φτουράνε
εδώ τα βλέμματα σκορπάνε παγωμάρα και πονάνε
τα παιδιά από νωρίς γίνονται αντάρτες επιβίωσης
βγαίνουν στη γύρα και στα στενά της εξαθλίωσης
Καχύποπτα κοιτάνε μα έχουν μάτια καθαρά
κι ότι τους πεις,να ξέρεις θα το πάρουν σοβαρά
εδώ οι μανάδες ξυπνάνε από τις 5 τα χαράματα
και βγαίνουνε στους δρόμους ψάχνοντας για μεροκάματα
Οι άντρες τις αγαπούν σαν άνθη στο παρτέρι τους
με δύναμη που βγαίνει απ`την καρδιά κι όχι απ`το χέρι τους.
Κανείς δεν περιμένει εδώ,κανένας δεν ελπίζει
και το τέλος,πάνω από το ύπνο σας γυρίζει
βολεμένα ανθρωπάκια,εκεί στα φωτεινά σας μέρη
έρχεται χειμώνας στο ζεστό σας καλοκαίρι
να παγώσει τη ζωούλα σας και να της ρίξει φόλα
να φοβάστε ρε ξεφτίλες όσους τα`χουν χάσει όλα...
Οι οδυνηρές κραυγές πληθαίνουν
μέσα απ`τα σκοτάδια τώρα βγαίνουν
Σαν τσεκούρι η μοναξιά θυμίζει
πάνω απ`τα κεφάλια σας γυρίζει.
Άνθρωποι ξένοι,απ`τη ζωή παρατημένοι ξεχασμένοι
που παλεύουν σαν θηρία μες στην πόλη εγκλωβισμένοι
Λυσασμένοι προδωμένοι με τα μπούνια πληγωμένοι
με ματιές που βγάζουν φλόγες και ψυχή με οργή θρεμένη
επιβιώνουν στα σκοτάδια τους και ουρλιάζουν δυνατά
δεν έχουν τίποτα να χάσουν τους τα πήραν όλα πια
Σαν τσεκούρι στον ύπνο σας οι μοναξιά θυμίζει
έρχεται σιγά σιγά και στα κεφάλια σας γυρίζει.
Από το project των Φράξια `` Οδυνηρές Κραυγές``
Το τελευταίο δίστιχο στο ρεφρέν είναι της Κατερίνας Γώγου από το ποίημα της `` Η μοναξιά``
του περιθωρίου όπως λες,μέχρι τα μπούνια πληγωμένους
εδώ κάτω οι πληγές είναι μονίμως ανοιχτές
και τα βράδια τριγυρίζουνε αμέτρητες σκιές.
Αδιέξοδα στενά και οι δρόμοι τόσο σκοτεινοί
κάθε βήμα και μαχαίρι που καρφώνει η σιωπή
εδώ χάθηκε το γέλιο και τα βλέμματα παγώσαν
κι οι οδυνηρές κραυγές παντού το φόβο τους απλώσαν.
Οι άνθρωποι στα μέρη μας φαντάζουν με θηρία
έχουν ζήσει στο πετσί τους τι σημαίνει τραγωδία
τι σημαίνει απ`το λαιμό να σου περνάνε μια θηλιά
να σου πίνουνε το αίμα βολεμένα σκυλιά
Να θέλεις τόσο να φωνάξεις μα να μην βγαίνει φωνή
και να μπήγεις τα νύχια σου με λύσσα στο κορμί
να σε κοιτάνε με αγωνία κι απορία τα παιδιά σου
και το αύριο να μοιάζει με εφιάλτη στα όνειρα σου.
Στις γειτονίες μας,τα λόγια τα μεγάλα δεν φτουράνε
εδώ τα βλέμματα σκορπάνε παγωμάρα και πονάνε
τα παιδιά από νωρίς γίνονται αντάρτες επιβίωσης
βγαίνουν στη γύρα και στα στενά της εξαθλίωσης
Καχύποπτα κοιτάνε μα έχουν μάτια καθαρά
κι ότι τους πεις,να ξέρεις θα το πάρουν σοβαρά
εδώ οι μανάδες ξυπνάνε από τις 5 τα χαράματα
και βγαίνουνε στους δρόμους ψάχνοντας για μεροκάματα
Οι άντρες τις αγαπούν σαν άνθη στο παρτέρι τους
με δύναμη που βγαίνει απ`την καρδιά κι όχι απ`το χέρι τους.
Κανείς δεν περιμένει εδώ,κανένας δεν ελπίζει
και το τέλος,πάνω από το ύπνο σας γυρίζει
βολεμένα ανθρωπάκια,εκεί στα φωτεινά σας μέρη
έρχεται χειμώνας στο ζεστό σας καλοκαίρι
να παγώσει τη ζωούλα σας και να της ρίξει φόλα
να φοβάστε ρε ξεφτίλες όσους τα`χουν χάσει όλα...
Οι οδυνηρές κραυγές πληθαίνουν
μέσα απ`τα σκοτάδια τώρα βγαίνουν
Σαν τσεκούρι η μοναξιά θυμίζει
πάνω απ`τα κεφάλια σας γυρίζει.
Άνθρωποι ξένοι,απ`τη ζωή παρατημένοι ξεχασμένοι
που παλεύουν σαν θηρία μες στην πόλη εγκλωβισμένοι
Λυσασμένοι προδωμένοι με τα μπούνια πληγωμένοι
με ματιές που βγάζουν φλόγες και ψυχή με οργή θρεμένη
επιβιώνουν στα σκοτάδια τους και ουρλιάζουν δυνατά
δεν έχουν τίποτα να χάσουν τους τα πήραν όλα πια
Σαν τσεκούρι στον ύπνο σας οι μοναξιά θυμίζει
έρχεται σιγά σιγά και στα κεφάλια σας γυρίζει.
Από το project των Φράξια `` Οδυνηρές Κραυγές``
Το τελευταίο δίστιχο στο ρεφρέν είναι της Κατερίνας Γώγου από το ποίημα της `` Η μοναξιά``
