Ο Γιάννης Μίχας Νεονάκης ή αλλιώς Dave
γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου του 1983 στην Αθήνα.
Μεγάλωσε και ζει μέχρι σήμερα στην ευρύτερη
περιοχή του Βύρωνα και στην ηλικία των 13
ήρθε πρώτη φορά σε επαφή με την ραπ μουσική αλλά και
με την τέχνη του γραπτού λόγου.Είναι στιχουργός , ερμηνευτής και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος '' Φράξια'' ,
ένα από τα πιο βαθιά πολιτικοποιημένα και ανθρωποκεντρικά συγκροτήματα
της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής.

Έχει γράψει και ερμηνεύσει σχεδόν εξ ολοκλήρου
όλη την δισκογραφία των Φράξια
( 3 δίσκοι , 2 προσωπικοί , 1 συλλογή )
και διάφορες συμμετοχές σε άλλα projects και συνεργασίες.



Έχει εμφανιστεί ζωντανά σε πολλά σημεία της Αθήνας αλλά
και της επαρχίας με το συγκρότημα και έχει εκδόσει επίσης
κι ένα βιβλίο με στίχους αλλά και πεζό λόγο , με τίτλο :
''Έχω τον λόγο μου''... Επίσης ασχολείται με την αρθρογραφία

επί σειρά ετών σε διάφορα blogs και τοπικές ανεξάρτητες εφημερίδες.
Αυτό τον καιρό αρθρογραφεί στο site Τέταρτο.
Έχει συμμετάσχει ως ομιλητής μεταξύ άλλων σε αρκετές εκδηλώσεις για το πολιτικό τραγούδι
και την δυναμική του λόγου στην hip hop μουσική.

Θεωρείται από αρκετούς ως ένας σύγχρονος ποιητής της γενιάς του,αλλά και κινηματικός καλλιτέχνης με αιχμηρό , επικίνδυνο αλλά και βαθιά ρομαντικό στίχο ,
καθώς έχουν αναφερθεί σε αυτόν και το έργο του αξιόλογοι άνθρωποι από τον χώρο της δημοσιογραφίας , της ποίησης , και του ραδιοφώνου. Αυτή η ιστοσελίδα έχει σκοπό την καταγραφή του εργού του και περιέχει όλους τους στίχους που κυκλοφόρησε σε μουσική μορφή από το 2009 μέχρι σήμερα.

Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2012

Για όσα μας λείπουν


Κάποιες στο πάτωμα παλιές φωτογραφίες
κι αναμνήσεις που με πέταξαν απόψε να χαθώ στη νοσταλγία
μπας και καταφέρω να λύσω κάποιες απορίες
μα όσο όμορφη εικόνα άλλη τόση η τιμωρία
Είναι βλέπεις που δακρύζω όταν σκαλίζω τα παλιά
κι ας ξέρω πως η άγρια μορφή μου δεν το δείχνει
πως πονάω που δεν έσωσα όσους φύγανε μακρυά
κι έχω μείνει στην ομίχλη να ακολουθώ τα ίχνη
Των ανθρώπων που μου χάρισαν απλόχερα στιγμές
που χωρίς πολλά πολλά ακουμπήσαν την καρδιά μου
έχουν μέσα μου αράξει κι είναι τόσο ζωντανές
που ακόμα δεν κατάλαβα πως φύγανε μακρυά μου
Κλείνω τα μάτια μου καμιά φορά και βλέπω
του Φιλόσοφου το γέλιο να φωτίζει τα σκοτάδια
τη ματιά του που τη φέρνω στο μυαλό μου για να αντέχω
να γεμίζω συναίσθημα τα χρόνια μου τα άδεια
Μα κι εκείνες οι φορές δεν κρατάνε απομακρύνονται
και μένω πάλι μόνος στα σκοτάδια να κρυώνω
οι γρίφοι στο μυαλό μου μεγαλώνουν και δεν λύνονται
και με ένα ουρλιαχτό τις ερινύες ξεπληρώνω

Συνεχίζω στου μυαλού μου το ρινγκ να πολεμάω
με μοναδικό μου στόχο να μην πέσω στα σχοινιά
για ακόμη μια φορά να ακούσω μοναχά ζητάω
την κουβέντα του Τόμμυ εκείνη την Πρωτοχρονιά
μία δόση από την τρέλα του να πάρω
να του πω να μην τον νοιάζει την κορούλα του προσέχουμε καλά
όταν live τον Αιώνιο τον έφηβο ραπάρω
νιώθω τόσο ευτυχισμένος και βουρκώνω από χαρά
Ανοίγω τα μάτια μου κι ανάβω ένα τσιγάρο
αυτό που σκέφτομαι είναι τόσο νοπό και με πονάει
δεν ξέρω τι να γράψω και κοντεύω να σαλτάρω
εκείνη η στιγμή στο μυαλό μου τριγυρνάει
`` Ψηλέ μου πάρε την κανάτα
κατέβα στο υπόγειο και στρίψ`την κάνουλα απ`το βαρέλι
Δοκίμασε τι έφτιαξα και πες μου το σταράτα
είναι κρασί αυτό που πίνεις η μήπως είναι μέλι ? ``
Καρδιά μικρού παιδιού κι ένα χαμόγελο στα χείλη
κι ας είχε περιπέτειες η ζωή σου όλη
μου`πες πρόσεχε το γιο μου θέλω να`στε πάντα φίλοι
τα λόγια σου ποτέ μου δεν ξεχνώ κυρ - Αποστόλη
Όσα γράφω είναι όσα δεν μπόρεσα ποτέ μου
να τα πω σε αυτούς που μου ανοίξαν την ψυχή τους
ξημερώνει κάνει κρύο και τελειώνει το κουπλέ μου
τους το στέλνω να τ`ακούνε,μέχρι να πάω μαζί τους.

Από το προσωπικό μου άλμπουμ `` Δεν με ρώτησε κανείς``

Το τραγούδι αυτό είναι γραμμένο για τον Τόμμυ,τον `` Φιλόσοφο`` και τον Κυρ Αποστόλη που έφυγαν από κοντά μας.