Πάνε 5-6 μήνες,που έχω άνθρωπο να δω
πίσω απ`τα κάγκελα στοιβάξαν την οργή και τη φωνή μου
κάθε μέρα που περνά νιώθω ένα θάνατο αργό
να σαπίζει,να τρώει λίγο λίγο το κορμί μου
Μαστιγώσαν τις ιδέες μου,με χάπια τις κουμπώσαν
και γελάν με την κατάντια μου κάτι ένστολα καθίκια
με πετάξαν στο μπουντρούμι μοναχό και με φιμώσαν
με παρέα το σκοτάδι τις πληγές και τα ποντίκια.
Έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου και δεν ξέρω
αν είναι μέρα εκεί έξω αν είναι βράδυ
απ`το βάθος κάτι ουρλιαχτά με κάνουν και υποφέρω
η μοναδική ανθρώπινη επαφή μες στο σκοτάδι.
Χαράζω με το αίμα μου την σκέψη μου στους τοίχους
μα δεν με κρατάει το σώμα μου διπλώνομαι,πονάω
κουλουριάζω στη γωνία μου παρέα με τους ήχους
από το υγρό ταβάνι τις στάλες να μετράω.
Κάθε μέρα σιγοσβήνω όλο και πιο πολύ
κι ο πόνος τώρα πια,νικάει τη θέληση μου
τρεμοπαίζει η ζωή μου κι αργοσβήνει σαν κερί
και θα φύγω σαν τον άνεμο απ`το υγρό κελί μου.
Κι όλα αυτά γιατί μιλούσα λιγάκι παραπάνω
όλα αυτά γιατί δεν πίστεψα το περιτύλιγμα τους
δεν χωρούσα και έπρεπε να βγω από το πλάνο
η φωνή μου βλέπεις σκέπαζε το πλούσιο κήρυγμα τους
Δεν ζητάω όπως και να`χει τώρα τίποτα πια
μόνο ελπίζω ότι παλεύεις όντας αδικημένος
μην ξεχνάς πως κάθε μέρα κάποιος κλαίει στα σκοτεινά
αν εκεί έξω φωνάζεις,τότε φεύγω ευτυχισμένος.
Από το project των Φράξια `` Οδυνηρές Κραυγές``
πίσω απ`τα κάγκελα στοιβάξαν την οργή και τη φωνή μου
κάθε μέρα που περνά νιώθω ένα θάνατο αργό
να σαπίζει,να τρώει λίγο λίγο το κορμί μου
Μαστιγώσαν τις ιδέες μου,με χάπια τις κουμπώσαν
και γελάν με την κατάντια μου κάτι ένστολα καθίκια
με πετάξαν στο μπουντρούμι μοναχό και με φιμώσαν
με παρέα το σκοτάδι τις πληγές και τα ποντίκια.
Έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου και δεν ξέρω
αν είναι μέρα εκεί έξω αν είναι βράδυ
απ`το βάθος κάτι ουρλιαχτά με κάνουν και υποφέρω
η μοναδική ανθρώπινη επαφή μες στο σκοτάδι.
Χαράζω με το αίμα μου την σκέψη μου στους τοίχους
μα δεν με κρατάει το σώμα μου διπλώνομαι,πονάω
κουλουριάζω στη γωνία μου παρέα με τους ήχους
από το υγρό ταβάνι τις στάλες να μετράω.
Κάθε μέρα σιγοσβήνω όλο και πιο πολύ
κι ο πόνος τώρα πια,νικάει τη θέληση μου
τρεμοπαίζει η ζωή μου κι αργοσβήνει σαν κερί
και θα φύγω σαν τον άνεμο απ`το υγρό κελί μου.
Κι όλα αυτά γιατί μιλούσα λιγάκι παραπάνω
όλα αυτά γιατί δεν πίστεψα το περιτύλιγμα τους
δεν χωρούσα και έπρεπε να βγω από το πλάνο
η φωνή μου βλέπεις σκέπαζε το πλούσιο κήρυγμα τους
Δεν ζητάω όπως και να`χει τώρα τίποτα πια
μόνο ελπίζω ότι παλεύεις όντας αδικημένος
μην ξεχνάς πως κάθε μέρα κάποιος κλαίει στα σκοτεινά
αν εκεί έξω φωνάζεις,τότε φεύγω ευτυχισμένος.
Από το project των Φράξια `` Οδυνηρές Κραυγές``
