Tα χρόνια κυλούσαν και εκείνος όπου βρισκόταν
την είχε πάντα δίπλα του.Έζησε προσπαθώντας κάθε μέρα
να απεγκλωβιστεί από εκείνη και να ζήσει επιτέλους ελεύθερος.
Στο τέλος απλά κατάλαβε ότι τελικά έψαχνε κάπου αλλού να εγκλωβιστεί..
.Έτσι κι αλλιώς οι άνθρωποι ότι φοβούνται να αντικρίσουν όπως είναι , το βαφτίζουν αλλιώς...
Καθόσουν ακριβώς στο από πίσω θρανίο
τη βαρεμάρα μας ανταλλάζαμε με σημειώματα
μου έλεγες πως σιχαινόσουν τόσο το σχολείο
και σου έγραφα ότι δάσκαλοι μου μοιάζουνε με πτώματα
Περίμενα στο διάλειμμα να έρθεις να με βρεις
στη ζούλα τα παρθενικά πνευμόνια μας να κάψουμε
γελούσαμε που οι υπόλοιποι ήταν τόσο συνεπής
μας φώναζαν πως θα καταστραφούμε αν δεν αλλάξουμε
Στα πρώτα μου χτυπήματα , στα πρώτα μου σκιρτήματα
ακούραστη στεκόσουν δίπλα σιωπηλή
άλλες φορές έκανες θόρυβο χωνόσουν μες στα ποιήματα
κι άλλες καθόσουνα σκυφτή και ντροπαλή.
'Ησουν εκεί από νωρίς πριν καν αρχίσω να ραπάρω
πριν αρχίσω να γράφω τα πρώτα μου στιχάκια
τις στιγμές που στο αλκοόλ πνιγόμουνα πριν να σαλτάρω
και τις νύχτες που την έβγαζα στο κρύο σε παγκάκια.
Στα κλάμματα στα γέλια μου στις πρώτες μου αγωνίες
στο χέρι που απλωνότανε με μίσος προς εμένα
πεισματάρα , έβρισκες πάντα ευκαιρίες
να μου υπενθυμίσεις πως εγώ μονάχα έχω εσένα.
Άλλοτε με τη μορφή μίας υπέροχης κοπέλας
με το ύφος της γοητευτικής σιγουριάς
κι άλλες φορές τρομακτική απ`τα ορμητήρια της τρέλας
πάντα πρόθυμη να με κατασπαράξει μονομιάς.
Στους πρώτους μου τους έρωτες στα πρώτα μου φιλιά
κρυβόσουν πίσω από τους φόβους μου και τους τροφοδοτούσες
πάντα με γλύτωνες από μια ψεύτικη αγκαλιά
μα όταν χαιρόμουνα στα αλήθεια ένιωθα πως με μισούσες.
Πρώτη μέρα στο στρατό σε είδα να στέκεσαι στη πύλη
στη μετάθεση καθόμασταν στο ίδιο το βαγόνι
ήσουν στο κόσμο μου όταν στο κόσμο τους ήταν οι φίλοι
ίσως να μασταν μαζί , ίσως για πάντα μόνοι.
Πόσο μου έλειπες , υπήρχανε φορές που σε ζητούσα
επίμονα , φοβόμουν πως κι εσύ θα κουραστείς
στις συναυλίες μου πάντα για σένα τραγουδούσα
κι οταν έσβηναν τα φώτα τότε ερχόσουν να με βρείς.
Στις φθινοπωρινές νυχτερινές μου αποδράσεις
όταν χάζευα τη πτώση της βροχής πάνω στα φύλλα
όπου κι αν βρισκόμουν μίκραινες τις αποστάσεις
η βροχή εγώ εσύ και τα δυο λευκά μου φύλλα.
Καλοκαίρια να χαζεύω το Αιγαίο
κι η δροσούλα να με παίρνει αγκαλιά να τυλίγει το κορμί μου
στα μπράβο τους , για το ταλέντο μου το πηγαίο
εγώ τραβιόμουν πιο πέρα και σε έπαιρνα μαζί μου.
Όταν έγραφα το ''να ξαναγεννηθούμε''
εκείνες τις βραδιές που δεν υπήρχε ψυχή
ήμουνα σίγουρος εμείς οι δυο ποτέ δεν θα χαθούμε
και ζώναμε τους στίχους και οι δυο μας χιαστί.
Όμως υπήρχαν και φορές , καλή ώρα σαν κι αυτή
που ένιωθα μόνος απροστάτευτος ακόμα κι από σένα
φορούσα στην παράλογη πλευρά μου λογική
να καταλάβω τι σκατά συμβαίνει τελικά με μένα.
ΡΕΦΡΑΙΝ
Τώρα σκορπίστηκες , τώρα μοιράστηκες παντού
είναι η εποχή σου βλέπεις τώρα και οι πάντες σ`έχουν νιωσει
τώρα,πήρες το γκρίζο του δικού μας ουρανού
μου πες ότι έχω ελευθερία μα τι να την κάνω τόση ?
Θέλω να ρθεις πάλι πίσω στη δικιά μου φυλακή
φοβάμαι τόσο εκεί έξω χωρίς τη σιγουριά σου
άφησε με να νομίζω πως για μένα θα σαι εκεί
η επέτρεψέ μου τουλάχιστον να αλλάξω το όνομα σου.
την είχε πάντα δίπλα του.Έζησε προσπαθώντας κάθε μέρα
να απεγκλωβιστεί από εκείνη και να ζήσει επιτέλους ελεύθερος.
Στο τέλος απλά κατάλαβε ότι τελικά έψαχνε κάπου αλλού να εγκλωβιστεί..
.Έτσι κι αλλιώς οι άνθρωποι ότι φοβούνται να αντικρίσουν όπως είναι , το βαφτίζουν αλλιώς...
Καθόσουν ακριβώς στο από πίσω θρανίο
τη βαρεμάρα μας ανταλλάζαμε με σημειώματα
μου έλεγες πως σιχαινόσουν τόσο το σχολείο
και σου έγραφα ότι δάσκαλοι μου μοιάζουνε με πτώματα
Περίμενα στο διάλειμμα να έρθεις να με βρεις
στη ζούλα τα παρθενικά πνευμόνια μας να κάψουμε
γελούσαμε που οι υπόλοιποι ήταν τόσο συνεπής
μας φώναζαν πως θα καταστραφούμε αν δεν αλλάξουμε
Στα πρώτα μου χτυπήματα , στα πρώτα μου σκιρτήματα
ακούραστη στεκόσουν δίπλα σιωπηλή
άλλες φορές έκανες θόρυβο χωνόσουν μες στα ποιήματα
κι άλλες καθόσουνα σκυφτή και ντροπαλή.
'Ησουν εκεί από νωρίς πριν καν αρχίσω να ραπάρω
πριν αρχίσω να γράφω τα πρώτα μου στιχάκια
τις στιγμές που στο αλκοόλ πνιγόμουνα πριν να σαλτάρω
και τις νύχτες που την έβγαζα στο κρύο σε παγκάκια.
Στα κλάμματα στα γέλια μου στις πρώτες μου αγωνίες
στο χέρι που απλωνότανε με μίσος προς εμένα
πεισματάρα , έβρισκες πάντα ευκαιρίες
να μου υπενθυμίσεις πως εγώ μονάχα έχω εσένα.
Άλλοτε με τη μορφή μίας υπέροχης κοπέλας
με το ύφος της γοητευτικής σιγουριάς
κι άλλες φορές τρομακτική απ`τα ορμητήρια της τρέλας
πάντα πρόθυμη να με κατασπαράξει μονομιάς.
Στους πρώτους μου τους έρωτες στα πρώτα μου φιλιά
κρυβόσουν πίσω από τους φόβους μου και τους τροφοδοτούσες
πάντα με γλύτωνες από μια ψεύτικη αγκαλιά
μα όταν χαιρόμουνα στα αλήθεια ένιωθα πως με μισούσες.
Πρώτη μέρα στο στρατό σε είδα να στέκεσαι στη πύλη
στη μετάθεση καθόμασταν στο ίδιο το βαγόνι
ήσουν στο κόσμο μου όταν στο κόσμο τους ήταν οι φίλοι
ίσως να μασταν μαζί , ίσως για πάντα μόνοι.
Πόσο μου έλειπες , υπήρχανε φορές που σε ζητούσα
επίμονα , φοβόμουν πως κι εσύ θα κουραστείς
στις συναυλίες μου πάντα για σένα τραγουδούσα
κι οταν έσβηναν τα φώτα τότε ερχόσουν να με βρείς.
Στις φθινοπωρινές νυχτερινές μου αποδράσεις
όταν χάζευα τη πτώση της βροχής πάνω στα φύλλα
όπου κι αν βρισκόμουν μίκραινες τις αποστάσεις
η βροχή εγώ εσύ και τα δυο λευκά μου φύλλα.
Καλοκαίρια να χαζεύω το Αιγαίο
κι η δροσούλα να με παίρνει αγκαλιά να τυλίγει το κορμί μου
στα μπράβο τους , για το ταλέντο μου το πηγαίο
εγώ τραβιόμουν πιο πέρα και σε έπαιρνα μαζί μου.
Όταν έγραφα το ''να ξαναγεννηθούμε''
εκείνες τις βραδιές που δεν υπήρχε ψυχή
ήμουνα σίγουρος εμείς οι δυο ποτέ δεν θα χαθούμε
και ζώναμε τους στίχους και οι δυο μας χιαστί.
Όμως υπήρχαν και φορές , καλή ώρα σαν κι αυτή
που ένιωθα μόνος απροστάτευτος ακόμα κι από σένα
φορούσα στην παράλογη πλευρά μου λογική
να καταλάβω τι σκατά συμβαίνει τελικά με μένα.
ΡΕΦΡΑΙΝ
Τώρα σκορπίστηκες , τώρα μοιράστηκες παντού
είναι η εποχή σου βλέπεις τώρα και οι πάντες σ`έχουν νιωσει
τώρα,πήρες το γκρίζο του δικού μας ουρανού
μου πες ότι έχω ελευθερία μα τι να την κάνω τόση ?
Θέλω να ρθεις πάλι πίσω στη δικιά μου φυλακή
φοβάμαι τόσο εκεί έξω χωρίς τη σιγουριά σου
άφησε με να νομίζω πως για μένα θα σαι εκεί
η επέτρεψέ μου τουλάχιστον να αλλάξω το όνομα σου.
