Ο Γιάννης Μίχας Νεονάκης ή αλλιώς Dave
γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου του 1983 στην Αθήνα.
Μεγάλωσε και ζει μέχρι σήμερα στην ευρύτερη
περιοχή του Βύρωνα και στην ηλικία των 13
ήρθε πρώτη φορά σε επαφή με την ραπ μουσική αλλά και
με την τέχνη του γραπτού λόγου.Είναι στιχουργός , ερμηνευτής και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος '' Φράξια'' ,
ένα από τα πιο βαθιά πολιτικοποιημένα και ανθρωποκεντρικά συγκροτήματα
της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής.

Έχει γράψει και ερμηνεύσει σχεδόν εξ ολοκλήρου
όλη την δισκογραφία των Φράξια
( 3 δίσκοι , 2 προσωπικοί , 1 συλλογή )
και διάφορες συμμετοχές σε άλλα projects και συνεργασίες.



Έχει εμφανιστεί ζωντανά σε πολλά σημεία της Αθήνας αλλά
και της επαρχίας με το συγκρότημα και έχει εκδόσει επίσης
κι ένα βιβλίο με στίχους αλλά και πεζό λόγο , με τίτλο :
''Έχω τον λόγο μου''... Επίσης ασχολείται με την αρθρογραφία

επί σειρά ετών σε διάφορα blogs και τοπικές ανεξάρτητες εφημερίδες.
Αυτό τον καιρό αρθρογραφεί στο site Τέταρτο.
Έχει συμμετάσχει ως ομιλητής μεταξύ άλλων σε αρκετές εκδηλώσεις για το πολιτικό τραγούδι
και την δυναμική του λόγου στην hip hop μουσική.

Θεωρείται από αρκετούς ως ένας σύγχρονος ποιητής της γενιάς του,αλλά και κινηματικός καλλιτέχνης με αιχμηρό , επικίνδυνο αλλά και βαθιά ρομαντικό στίχο ,
καθώς έχουν αναφερθεί σε αυτόν και το έργο του αξιόλογοι άνθρωποι από τον χώρο της δημοσιογραφίας , της ποίησης , και του ραδιοφώνου. Αυτή η ιστοσελίδα έχει σκοπό την καταγραφή του εργού του και περιέχει όλους τους στίχους που κυκλοφόρησε σε μουσική μορφή από το 2009 μέχρι σήμερα.

Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2013

Οutro ( Υπόσχεση )

Είναι το τελευταίο τραγούδι μας πριν πέσει η αυλαία
πριν τελειώσει το δεύτερο ταξίδι των στιγμών
κι αν μας βρήκε το ξημέρωμα αδερφέ μου παρέα
τότε ξεκίνα , μίλα , πάλεψε το ψέμα των πολλών.
Χρωστάς πολλά στα σκοτάδια που σε στοίχειωσαν 
χωρίς αυτά δεν θα είχες ψάξει την αχτίδα , την ελπίδα
ευχαρίστησε και εκείνους που σε πλήγωσαν
χάρη σε αυτούς ξεχώρισες την αγάπη απ`την παγίδα
Χρωστάς και μια συγγνώμη από αυτούς που πλήγωσες
αν και το λάθος διορθώνεται πάντα κατά το ήμισυ 
κι αν απ`τις τύψεις σου ποτέ δεν γλύτωσες
κάπου φέρθηκες σκληρά και σε τυρανάει μια θύμηση.
Χρωστάς και στους ηλίθιους πολλά
χωρίς αυτούς πως θα ξεχώριζες με τόση ευκολία ?
Τι θα σύγκρινες , πως θα διέκρινες την διαφορά ?
εκτός αν έχεις και για σένα αμφιβολία...

Προς το παρών , τελειώσανε του λόγου μου οι σφαίρες
επιστρέφω στην κρυψώνα μου λιγάκι να ηρεμήσω
και να ξέρεις αν δεν έρθουνε πιο όμορφες μέρες
τότε το όπλο μου σου υπόσχομαι , θα το ξαναγεμίσω ....

Από το άλμπουμ των Φράξια '' Όταν πέφτει η αυλαία ''