Καθώς το πλάνο μιας σκιάς απομακρύνεται και χάνεται
το άγνωστο πλανιέται και σκορπάει το κακό του
κάποιος έχει μείνει εδώ να κοιτάει μα δεν αισθάνεται
κι ο αέρας στο κατώφλι , σφυράει τον ερχομό του.
Στο σκρίνιο μια παλιά φωτογραφία στην κορνίζα
τιμωρεί με αναμνήσεις και γέλια σκονισμένα
σκοτείνιασε τριγύρω , τα σύννεφα όλα γκρίζα
καταγής τα συναισθήματα σαν φύλλα όλα πεσμένα
Απόψε εδώ , πνίγηκε μια αγάπη μες στο αίμα
δυο χέρια που κρατιόντουσαν , χαλάρωσαν κι αφέθηκαν
στο σούρουπο σκόνταψε η αλήθεια με το ψέμα
στη δίνη του αιώνιου γιατί , για πάντα μπλέχτηκαν.
Παγίδεψε τα όνειρα ο φόβος στον ιστό του
κι οι πιο όμορφες λέξεις δεν προλάβαν να ειπωθούν
ούτε και εδώ δεν κάνει πίσω ο θάνατος για τον σκοπό του
τα σημάδια της απώλειας ξανά καραδοκούν.
Το μπάσο δυνατό απ`την ορχήστρα του ουρανού
προμηνύει για το πλάνο , τα πρίμα απ`την βροχή
και κάπου εκεί , στην άβυσσο του απέραντου κενού
ο ήχος της θα έρθει να λαβώσει τη σιωπή.
Απόψε λόγια και υποσχέσεις όλα πήγανε χαράμι
κάποιοι το`χουν δει το έργο κι αποσύρθηκαν θλιμμένοι
θεατές με βλέμμα πίσω απ`το θολό το τζάμι
καρτερούν μια ύπαρξη από το άγνωστο φερμένη.
Κρύωσε ο καφές μέσα στην κούπα , μα ποιος νοιάζεται ?
Το τέλος πλησιάζει , όπου να`ναι θα φανεί
δεν έχει τίποτα αξία απ`την στιγμή που δεν μοιράζεται
φυσάει αέρας , τρίζει η πόρτα και σβήνει το κερί...
Από το άλμπουμ των Φράξια '' Όταν πέφτει η αυλαία''
